historycy.pl

Jest to pierwsza w okresie powojennym publikacja monograficzna poświęcona "zapomnianej formacji" - Policji Województwa Śląskiego i jej funkcjonariuszom. Autorzy, znawcy tematu, od wielu lat badający historię służb ochrony porządku publicznego pokusili się o zebranie wiedzy na temat autonomicznej formacji policyjnej, jaka w okresie od 1922 do 1939 roku funkcjonowała na terenie Górnego Śląska.

Książka w sposób przejrzysty i zrozumiały prezentuje dzieje Policji Województwa Śląskiego, ale także przedstawia problematykę jej autonomicznego charakteru, jak również burzliwy okres poprzedzający jej powstanie. Autorzy omawiają także tematy trudne, rolę PWŚl. w aneksji Zaolzia, niechętny stosunek kierownictwa PP do jej niezależności, pokazują też tragiczne losy funkcjonariuszy, których los rzucił na tereny zajęte przez Sowietów.

Atutem publikacji jest bogactwo źródeł i ilustracji. Poza fotografiami przybliżającymi praktycznie wszystkie okresy funkcjonowania PWŚl. w książce znalazły się liczne fotokopie całkowicie unikalnych materiałów, których na próżno można szukać w zbiorach muzealnych. Książka usystematyzowana jest chronologicznie i zaopatrzona w wykaz skrótów oraz biogramy komendantów PWŚl. Autorzy w sposób wyczerpujący zaprezentowali jeden z najmniej znanych fragmentów historii przedwojennych służb policyjnych.

Janusz Mikitin, Grzegorz Grześkowiak, Policja Województwa Śląskiego (1922–1939), Warszawa 2007.

Przypadki rozstrzygania przez sądy świeckie spraw o czary opisują źródła już z drugiej połowy XV wieku . W tym miejscu koniecznym wydaje się napomknąć, że sprawy dotyczące negotia ecclesiastica na mocy uzyskanych przez Kościół w XIII wieku immunitetów sądowych należały w Polsce do kompetencji sądów duchownych. Karol Koranyi twierdzi, że pierwszy taki proces o czary rozpatrywany we wsi Trześniowo, odbył się w roku 1450. Jednocześnie przypuszcza on, że ingerencje te mogły zdarzać się wcześniej. W następnych latach zjawisko to rozszerzało się i znajdujemy coraz częstsze potwierdzenie tej tendencji do tego stopnia, że od początku XVI wieku mamy do czynienia ze swoistym dualizmem jurysdykcyjnym w przypadku procesów o czary.